ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΟΥΡΣΑΡΟΣ

ΣΥΓΧΩΡΑΜΕ ΑΔΕΡΦΕ ..ΞΕΡΩ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΝΑ ΜΑΣ ΒΛΕΠΕΙΣ ΣΤΕΝΑΧΩΡΗΜΕΝΟΥΣ
ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΥΝΝΕΦΙΑΣΜΕΝΕΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΘΑ ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΥΡΣΑΡΟ ΠΟΥ ΚΑΝΑΜΕ ΜΑΖΙ ΚΟΝΤΡΕΣ ΣΤΑ 18 ΉΠΙΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΟΤΗΡΙ ΚΡΑΣΙ ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΑΜΕ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΦΗΒΙΚΟΥΣ ΕΡΩΤΕΣ ... ΟΡΚΙΣΤΗΚΑΜΕ ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ ..ΤΟΤΕ ΑΔΕΡΦΕ ...ΕΙΣΟΥΝ Ο ΑΔΕΡΦΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΣ ΜΗΝ ΕΙΧΑΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΦΑΝΤΑΡΟΣ ΕΜΑΘΑ ΟΤΙ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΣΙΝΗ NINJA THN ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ
ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΕΠΕΙΔΗ ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΠΟΙΟ ΓΡΗΓΟΡΟΣ?ΝΟΜΙΖΕΙΣ...
ΘΑ ΕΡΘΩ ΑΔΕΡΦΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΣ ΕΓΩ ΕΣΥ ΚΑΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ....




Στην άσφαλτο κουρσάρος με καράβι τη μοτοσυκλέτα, παντιέρα το μπουφάν το πλαστικό. Στα 18 σου έσπασες τα φρένα, ταξιδεύεις για ταξίδια άλλα. Κυκλοφοράς μονάχα φτιαγμένος, ο κόσμος όλος χίλια κυβικά. Είσαι αγριεμένος, είσαι κουρασμένος, έχεις τη ζωή στη σέλα σου γραμμένη. Για κάποιο φόνο είσαι γεννημένος. Από παρέες τριγυρισμένος, δε τους φοβάσαι, δε σ' αγαπούν. Και η ζωή να περνάει λαθραία, μα εσύ φοβάσαι, φοβάσαι να κοιμηθείς και το ταξίδι ξαναρχίζεις. Το δάχτυλο στο φρένο κοκαλωμένο, μια στάλα αίμα στο μπουφάν σου, πλάι στα χίλια, στα χίλια κυβικά σου, πλάι στα χίλια κυβικά σου. Μονάχος χάραμα, χάραμα στη λεωφόρο και περιμένεις ασθενοφόρο από τις τρεις και δέκα σκοτωμένος.

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ

{parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEggbSGph05SsIIxeDwonk1JfuwdBTRA2_q2eK5K-nncnl5rhyphenhyphen1yZ_k1NDxOGMjElJZ_99xgxm9eVBu3c238QyaAqCXdOpge-JJFSnDUr0wGztVjZmWvFdoeYPk8t23qSQT6VdGQdVIXgvc/s1600-h/137549-pizza2.jpg">
ΤΩΡΑ ΟΙ ΓΡΑΜMΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΕΚΑΝΑΝ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΑΝΑΚΩΧΗ
ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΘΑΦΤΟΥΝ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ ΤΡΩΓΟΝΤΑΣ ΠΙΤΣΑ ΣΤΟ SHOW ΤΟΥ
ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ Ο ΝΙΚΟΣ ΜΑΝΕΣΗΣ ΕΓΙΝΕ ΠΟΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΑΣΠΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΙΚΛ ΤΖΑΚΣΟΝ ΜΕΣΑ ΣΕ 22 ΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥ ΣΤΗ ΧΑΒΑΙ
ΜΟΝΟ ΠΟΥ Η ΠΙΤΣΑ ΠΟΥ ΤΡΩΝΕ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΤΟΜΑΤΑ ΑΛΛΑ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ
ΟΠΩΣ ΜΟΥ ΕΣΤΕΙΛΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΣΤΟ ΜΑΙΛ ΜΟΥ Ο http://www.tzinis.blogspot.com/
ΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΤΗΣ ΥΦΗΛΙΟΥ.

Δεν ξεχνώ τις φωτιές της οβίδες δεν ξεχνώ τις θολές της ελπίδες,

δεν ξεχνώ την οργή και το μίσος που σε δείχνουν λαοί δίχως ήθος.

Δεν ξεχνώ δυο ματάκια θλιμμένα δεν ξεχνώ δύο χεράκια σπασμένα,

δεν ξεχνώ δύο κεφάλια κομμένα μες το αίμα στη γη πεταμένα.

Δεν ξεχνώ τίποτα όσα είδα σ' αυταπάτες δεν τρέφω ελπίδα,

και στη μνήμη αιώνια θα μείνει το κακό που χουν κάνει τα κτήνη.

Σκότωσαν αδελφό και μητέρα την γιαγιά τον παππού τον πατέρα,

δεν θα δω στη ζωή άσπρη μέρα το θυμίζει στο στήθος μια σφαίρα.

Ο.Η.Ε. και λοιπές οργάνωσης απονέμουν το δίκιο με δόσεις,

μες στα πλούτοι στη χλιδή που ζούνε να σε νιώσουνε αυτή δεν μπορούνε.

Κ' απ' αυτούς αν προσμένεις θα σβήσεις έστω δέκα ζωές και αν ζήσεις,

κι αν αυτά ΜΟΝΟΣ σου δεν τα ζήσεις ΔΕΝ μπορείς να τα κατανοήσεις.

Μην προσμένεις θεούς και ανθρώπους να σου δείξουν αγάπη και τρόπους,

μόνη λύσης για αυτό ην η δράσεις πρέπει ΔΙΚΑΙΑ και εσύ ν' αντιδράσεις.