Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

"Θαλασσινό, σκληρό τοπίο", ένα σχόλιο στην ποιητική συλλογή της Λίνας Ρόκου



γράφει η Διώνη Δημητριάδου*

«Κάτι να μείνει»
από τις «μικρές εκδόσεις»


«Μια βαλίτσα θάλασσα
την πας, τη φέρνεις
Χριστούγεννα, Πάσχα, διακοπές
Στα βάθη της καταποντισμένα τα βαρίδια σου
Τα συλλαμβάνουν  οι ανιχνευτές μετάλλων
και το δικό τους τίποτε
το πληρώνεις χρυσάφι»

Η θάλασσα, από όλες τις μορφές που μπορεί να πάρει το υγρό στοιχείο, αποτελεί προσφιλέστερο θέμα σε πολλές καλλιτεχνικές δημιουργίες, εικαστικές και λογοτεχνικές. Δεν μας ξαφνιάζει επομένως η επιλογή της ποιήτριας Λίνας Ρόκου να ‘εικονογραφήσει’ τους στίχους της με την πληθωρική παρουσία της θάλασσας. Μόνο που εδώ θα πρέπει να σταθούμε λίγο παραπάνω και να προσέξουμε τον τρόπο που στιχουργεί πάνω σ’ αυτό το υγρό θαλασσινό τοπίο.
Αυτή η θάλασσα άλλοτε είναι ο καμβάς που πάνω του απλώνονται οι λέξεις, δηλωτικές μιας απομόνωσης ηθελημένης:
«Το βράδυ στρώνει μια θάλασσα μοναξιά[…]»

άλλοτε έχει τη μορφή μιας δύναμης που αναζωογονεί με την ορμή της την πτοημένη συνείδηση:
«[…]να πιω νερό
απ’ τις ζωοδότρες της ανοιχτής θάλασσας
αστείρευτες πηγές»

και άλλοτε μεταμορφώνεται σε ένα υδάτινο ετερώνυμο της ίδιας της ποιήτριας:
«Πόσα κατάσαρκα
καρφιά θα βάλεις πια
να με στεριώσεις;
Δεν το ‘ξερες πως είμαι θάλασσα;»

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Οι φάσεις της Γενοκτονίας των Ποντίων και ο ρόλος των “Συμμάχων”



του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ*
.Κυρίες και κύριοι, κατ αρχάς να ευχαριστήσω την πολύ δραστήρια Λέσχη Ποντίων Καβάλας για την πρόσκληση που μου απηύθυνε να παραβρεθώ σήμερα σ αυτήν την τελετή, μνήμης της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού από τους Νεότουρκους και τις ορδές του Μουσταφά Κεμάλ.
Τελετή που κρατά ζωντανή τη φλόγα της μνήμης στους παλιούς και τη μεταβιβάζει στους νέους. Γιατί, πρέπει να εθισθεί και η νέα γενιά στο ποντιακό μαρτύριο και την ποντιακή παράδοση. Διαφορετικά η λήθη θα κυριαρχήσει. Και δεν το αξίζει αυτό ο ποντιακός ελληνισμός.
Όσο περισσότερο εμβαθύνει κανείς στη γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού, τόσο αντιλαμβάνεται την τραγωδία που πέρασαν οι πρόγονοί μας.
Η υποχρέωση να τιμήσουμε τη μνήμη τους και να πείσουμε τους δράστες να αναγνωρίσουν το έγκλημά τους είναι ιερή. Δεν είναι απλώς μια υποχρέωση για τους ανθρώπους μας που χάθηκαν. Είναι υποχρέωση απέναντι στην ανθρωπότητα η οποία δεν πρέπει να επιτρέψουμε να ανεχθεί τέτοιου είδους εγκλήματα. Διότι τότε ο άνθρωπος θα εκπέσει στην κατηγορία του ζώου.
Βιασμοί, απαγχονισμοί, κάψιμο σπιτιών και ολόκληρων χωριών, τυφεκισμοί την ώρα της εργασίας, τάγματα εργασίας, πορείες προς το άγνωστο κατά τις οποίες πέθαιναν κατά χιλιάδες στο δρόμο και τους πετούσαν στις χαράδρες για να τους φάνε τα άγρια θηρία, αρρώστιες, πείνα, δίψα, δυστυχία, βίαιοι εξισλαμισμοί, δεν έχει τέλος ο κατάλογος των μαρτυρίων που υπέφεραν οι πόντιοι και γενικότερα οι χριστιανικοί λαοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την τουρκική βαρβαρότητα.

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

ΜΑΔΟΥΡΙΣΜΟΣ - του Μίκη Θεοδωράκη


Ο Μαδουρισμός είναι η καινούρια έμπρακτη τακτική για την διαιώνιση της κυβερνητικής εξουσίας με «νόμιμα» μέσα. Η προσπάθεια αυτή επιχειρείται αυτή τη στιγμή στη Βενεζουέλα, όπου η λαϊκή αντιπολίτευση βρίσκεται μαχητικά στους δρόμους αντιμέτωπη με τον κατασταλτικό μηχανισμό μιας άλλοτε προοδευτικής κυβέρνησης που έχει χάσει την πλειοψηφία μέσα στον λαό και μέσα στη Βουλή. Ενώ ο ελληνικός μαδουρισμός έχει χάσει μεν την πλειοψηφία μέσα στον λαό, όμως ο λαός δεν είναι μαχητικά στους δρόμους όπως στο Καράκας, τουναντίον φαίνεται εντελώς εξουδετερωμένος, ενώ η κυβέρνηση έχει την πλειοψηφία μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Οπότε οι συνθήκες για την εφαρμογή του μαδουρισμού δηλαδή την παράνομη διαιώνιση της εξουσίας με δήθεν συνταγματικά μέτρα είναι ευνοϊκότερες για το παρόν και το μέλλον εις το διηνεκές της ουσιαστικά μειοψηφικής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με την πλαστή πλειοψηφία στη Βουλή.

Η εισβολή του εκ Ρωσίας Ιβάν Σαββίδη με τη σαφή καταδίκη-πρόβλεψη για τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης πρέπει να αναλυθεί κάτω από το πρίσμα του πνεύματος του Μαδουρισμού, δεδομένου ότι εκφράζει δημοσίως αυτό που πολλοί πλέον γνωρίζουν, ότι δηλαδή από τη στιγμή που ένας αριστερός μεταβάλλεται σε έναν αμοραλιστή εξουσιομανή δεν υπάρχουν ηθικά εμπόδια προκειμένου να διατηρήσει επ’ αόριστον τα προνόμια της εξουσίας του.

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ – 5 Μαΐου 2010: Η ανείπωτη τραγωδία της Marfin

 

5 Μαΐου 2010: Η ανείπωτη τραγωδία της Marfin – Ένα έγκλημα που μένει ατιμώρητο

Ήταν σαν σήμερα 5 Μαΐου, πριν από επτά χρόνια, όταν το κέντρο της Αθήνας είχε κατακλυσθεί από δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές. Άνθρωποι κάθε ηλικίας και κοινωνικής προέλευσης μετείχαν στη μεγάλη πορεία κατά του Μνημονίου που είχε αναγγελθεί λίγες ημέρες νωρίτερα με την ημέρα να εξελίσσεται σε τραγωδία καθώς τρεις άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί σε υποκατάστημα της Marfin στην οδό Σταδίου.
Όλα ξεκίνησαν όταν, σύμφωνα με το βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών, 23 άτομα με καλυμμένα χαρακτηριστικά αφού έσπασαν το τζάμι στη Marfin Bank, πέταξαν μολότοφ με αποτέλεσμα το κτίριο να τυλιχθεί στις φλόγες. Μέσα στο υποκατάστημα υπήρχαν οχτώ εργαζόμενοι πέντε εκ των οποίων κατάφεραν να διαφύγουν μέσα από τους καπνούς.
Ωστόσο, παρά τις προσπάθειες των συναδέλφων τους και κόσμου που βρισκόταν στην πορεία, τρεις άνθρωποι εγκλωβίστηκαν και έχασαν την ζωή τους από τις αναθυμιάσεις, ενώ ο καπνός είχε καλύψει όλο το κτίριο. Ήταν η Παρασκευή Ζούλια (35 ετών), η Αγγελική Παπαθανασοπούλου (32 ετών και εγκυμονούσα) και ο Επαμεινώνδας Τσακάλης (36 ετών), οι οποίοι έχασαν την ζωή τους.
Από τις μετέπειτα αφηγήσεις και μαρτυρίες κατά τη διεξαγωγή της δίκης ήρθαν στο φως τραγικές και συγκλονιστικές πτυχές από το δράμα των ανθρώπων που εγκλωβίστηκαν στην τράπεζα. Σε τηλεφωνικές επικοινωνίες με οικείους τους, ανέφεραν ότι πνίγονται από τον καπνό, ενώ η μοναδική έξοδος ήταν κλειστή. Υπάλληλοι, που διεσώθησαν αφηγήθηκαν τις στιγμές πανικού και ως μοναδική οδό διαφυγής να πηδήξουν από το μπαλκόνι. Το κτίριο είχε μετατραπεί σε «καμινάδα» και ανάμεσα σε ουρλιαχτά πανικού οι εργαζόμενοι έψαχναν απεγνωσμένα να διασωθούν πηδώντας από τα μπαλκόνια στο κενό.

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους




Κάθε καλοκαίρι, στις 19 Ιουνίου, αρκετοί θυμούνται τη φράση «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» που φέρεται να είπε το 1827 ο Κολοκοτρώνης ξεκινώντας την εκστρατεία του εναντίον των νενέκων του Ιμπραήμ. Φέτος όμως, με τις καταγγελίες περί προσκυνήματος και εθνικής προδοσίας να εκτοξεύονται ένθεν κακείθεν, θα μπορούσαμε να εξετάσουμε την ιστορία της φράσης και από μια άλλη οπτική γωνία.
Μόνον εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήθηκα διά την πατρίδα μου
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
Πριν από δύο χρόνια δημοπρατήθηκε μια επιστολή του 1822, στην οποία ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αναφέρει για πρώτη φορά τη φράση «φωτιά και τσεκούρι» καλώντας τους κατοίκους χωριών της Αχαΐας να συμμετάσχουν στην πολιορκία της Πάτρας… ή να υποστούν τις συνέπειες. Παρ' όλα αυτά η φράση έχει ταυτιστεί στο συλλογικό υποσυνείδητο (αν και όχι αναγκαστικά και στα βιβλία των ιστορικών) με την έναρξη των επιχειρήσεων του Γέρου του Μοριά εναντίον όσων είχαν προσκυνήσει τον Ιμπραήμ ακολουθώντας το παράδειγμα του Δημητρίου Νενέκου.

Αρβανίτης οπλαρχηγός της επαρχίας Πατρών, ο Νενέκος, αφού πολέμησε με γενναιότητα στα πρώτα χρόνια της επανάστασης, εξαγοράστηκε μετά το 1825 και έμεινε πιστός στον Ιμπραήμ και μετά την έλευση του Καποδίστρια. Με το πέρασμα των χρόνων το όνομα του Νενέκου έγινε συνώνυμο του δωσιλογισμού και της εθνικής προδοσίας. Αντίστοιχο παράδειγμα σε άλλες χώρες είναι το όνομα Κούισλινγκ, από τον δεξιό Νορβηγό πολιτικό που κάλεσε τη ναζιστική Γερμανία να εισβάλει και να «σώσει» τη χώρα του - και φυσικά ανταμείφθηκε με τη θέση του δοτού πρωθυπουργού.
Παρά το γεγονός ότι η φράση του Κολοκοτρώνη αποδίδεται συνήθως σε συνιστώσες της λεγόμενης ροβεσπιερικής Αριστεράς, η οποία δεν καταδικάζει την επαναστατική βία «απ’ όπου και αν προέρχεται», είναι αναρίθμητα τα περιστατικά όπου χρησιμοποιήθηκε από τη φιλοχουντική, τη φιλοβασιλική ή τη φιλοφασιστική Δεξιά (ή συνδυασμούς των προηγουμένων). «Φωτιά και Τσεκούρι» λεγόταν το βιβλίο του Ευάγγελου Αβέρωφ για τον εμφύλιο πόλεμο - το οποίο τασσόταν τόσο μεροληπτικά με τους νικητές ώστε εξυμνήθηκε μόνο στα χρόνια της επταετίας (οπότε και τυπώθηκε) και στη συνέχεια ξεχάστηκε για χρόνια ακόμη και από την Ακρα Δεξιά.
Φωτιά και τσεκούρι φώναζαν και χουντικοί αλλά ακόμη και χιτλερικοί στις επετείους μίσους στην Πηγάδα του Μελιγαλά, την εποχή μάλιστα που τις επισκεπτόταν και ο Αντώνης Σαμαράς. Και φυσικά με φωτιά και τσεκούρι απειλούσε τη Νέα Δημοκρατία (!) ο Μάκης Βορίδης, όταν ακόμη διατηρούσε τον τίτλο του πνευματικού τέκνου του δικτάτορα Παπαδόπουλου.
Θεωρητικά κάθε σοβαρή αναφορά σε φωτιές και τσεκούρια -εκτός επαναστατικής περιόδου- είναι εκ προοιμίου καταδικαστέα. Από τη στιγμή όμως που πολιτικοί, όπως ο Ανδρέας Λοβέρδος, άρχισαν την περασμένη εβδομάδα να απειλούν τα μέλη της κυβέρνησης ακόμη και με εκτελεστικό απόσπασμα όπως αυτό στο Γουδί, η λεκτική βία επέστρεψε ακόμη και στο εσωτερικό της Βουλής.
Το πρόβλημα δεν ήταν πλέον ποιος θα πλειοδοτούσε σε ακραίες εκφράσεις, αλλά πώς θα προσδιορίσουμε ποιοι είναι οι σύγχρονοι νενέκοι που θα έπρεπε να τιμωρηθούν (πάντα συμβολικά) με φωτιά και τσεκούρι.
Με δεδομένο ότι ο Κολοκοτρώνης έδινε μια μάχη με ισχυρά εθνικοαπελευθερωτικά χαρακτηριστικά, οι σύγχρονοι νενέκοι θα έπρεπε να είναι τα μέλη του λεγόμενου «κλαμπ της λογικής» που υποστηρίζουν τους δανειστές στη διαπραγμάτευση με την Αθήνα. Παρ' όλα αυτά τόσο ο Λ. Λιαρόπουλος («Γερά Γερούν»), ο Τζήμερος («Μέρκελ τράβα την πρίζα, ούτε ένα ευρώ στα λαμόγια») ή και ο Μπάμπης Παπαδημητρίου («Ελπίζω το ΔΝΤ να μην υποχωρήσει») αντιμετωπίστηκαν με τη γνωστή φράση των μαυραγοριτών «Βάστα, Ρόμελ» και όχι με αναφορές σε νενέκους.
Μια πιθανή εξήγηση για το θέμα, την οποία αλιεύσαμε από το twitter, υποστηρίζει ότι ο Κολοκοτρώνης μαχόταν όσους προσκύνησαν στους Τούρκους, «από τους οποίους μας έσωσε η Ευρώπη» - υπονοείται δηλαδή ότι η ελληνική επανάσταση εξασφάλιζε την πορεία προς την Ευρώπη, όπως κάνουν και οι σημερινοί υποστηρικτές του Βερολίνου και συνεπώς δεν τους αρμόζει ο τίτλος του νενέκου.
Την κατάσταση όμως ήρθε να περιπλέξει ο επικεφαλής του Ποταμιού, Σταύρος Θεοδωράκης, όταν έθεσε το δίλημμα «Κούγκι ή ευρωπαϊκή πορεία;» Εδώ μια πράξη αντίστασης της ελληνικής επανάστασης παρουσιάζεται σε αντιδιαστολή με τον φιλοευρωπαϊσμό, υπονοώντας ότι η πορεία προς την Ευρώπη δεν επιτυγχάνεται με πράξεις αυτοθυσίας και εθνικής αξιοπρέπειας αλλά περνά μέσα από την υποτέλεια και το «προσκύνημα».
Το πρόβλημα σε όλες αυτές τις προσεγγίσεις είναι ότι και οι δυο πλευρές συχνά συγχέουν τον ευρωπαϊσμό με την Ευρωπαϊκή Ενωση. Εάν όμως υποθέσει κανείς ότι η Ε.Ε. βρίσκεται σε ανοιχτή σύγκρουση με τα ιδεώδη του ευρωπαϊσμού (ελευθερία, δημοκρατία κ.λπ.), το πρόβλημα λύνεται ως διά μαγείας. Υπό αυτή την έννοια μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι ο Κολοκοτρώνης πράγματι μαχόταν για μια «πορεία προς την Ευρώπη» χρησιμοποιώντας όση βία είχε χρησιμοποιηθεί και στις άλλες αστικές επαναστάσεις της εποχής του. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, έγραψε κάποτε ο Σλαβόι Ζίζεκ, γεννήθηκε με τη λέξη οργή (από την πρώτη λέξη της Ιλιάδας, «μήνιν») και συνεπώς δεν έχει καμία σχέση ούτε με τους νενέκους του 19ου αιώνα ούτε με τους Κουίσλινγκ του 20ού.
Και εσείς έτσι σοφοί που γίνατε, με τόση πείρα, ήδη θα το καταλάβατε οι νενέκοι ποιοι είναι.
http://enomenoiblogers.blogspot.com

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

Φιλανθρωπική Εκδήλωση "Walk With Me"



Την Τεταρτη στις 15 Μαρτίου στην Θεσσαλονίκη και ωρα 20:30 στο εστιατόριο ΚΑΡΑΒΟΜΥΛΟΣ θα πραγματοποιηθει η φιλανθρωπική εκδήλωση ''Walk with Me'' για την ενισχυση και στήριξη και ενίσχυση του μη κερδοσκοπικού οργανισμού ''Nina Service Dogs '' που εκπαιδεύει και παρέχει σκύλους βοηθείας σε παιδιά με αναπηρίες.
Τα έσοδα θα διατεθούν για την εκπαίδευση των σκύλων βοηθών που προορίζονται για την Ασπασία Μπόγρη και Γιώργο Μάνη.
Η πρωτοβουλία χορηγών όπως του εστιατορίου Καραβόμυλου είναι παράδειγμα προς μίμηση για να μπορέσουν και τα υπόλοιπα παιδιά που βρίσκονται σε λίστα αναμονής να έχουν τον δικό τους σκύλο βοηθό στο μέλλον


Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ - ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ


Παρέες, ρε, μπορείς να κάνεις παρέες; Φιλία. Έρωτα! Κάντε έρωτα, αγαπηθείτε κάντε τις παρέες σας, σκεφτείτε, αναπτύξτε την κριτική σας σκέψη.”


 Το νόημα της ελευθερίας

Πιστεύω πως το πρόβλημα της ελευθερίας του ανθρώπου ξεκινάει από το σώμα του. Άμα δεν έχεις το δικαίωμα να χρησιμοποιήσεις το σώμα σου όπως σου γουστάρει, τότε μπορεί να αρνείσαι ένα ανελεύθερο σύστημα, αλλά ταυτόχρονα να αναπαραγάγεις ένα νέο σύστημα καταπίεσης.

Και η ευτυχία του ανθρώπου δε μπορεί να νοηθεί διαφορετικά, παρά μονάχα μες από την ελευθερία του σώματός του, μες από την ελευθερία της συμπεριφοράς του.

Νομίζω πως το πιο κρίσιμο πρόβλημα, για την εποχή μας τουλάχιστον, σχετικά με την ευτυχία του ανθρώπου είναι το πρόβλημα της ελευθερίας του, η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του, χωρίς εξαρτήσεις, όρους ή περιορισμούς. Η απελευθέρωσή του από κάθε μορφή εξουσίας, ιεραρχίας και αυθεντίας.

Οι άνθρωποι δε θα δουλεύουν από ανάγκη για να ζήσουν, αλλά από την ανάγκη της χαράς, της δημιουργίας. Ο καθένας στο παιχνίδι του, στο άθλημά του.

Το νόημα του συστήματος


Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Μιλώντας με τον Δον Κιχώτη



Από τον Γιάννη Δημογιάννη
Το δώρο έφτασε την κατάλληλη στιγμή. Όπως συνηθίζουν, εξάλλου, τα σπάνια δώρα! Θαρρείς και αφουγκράζονται τον παλμό της καρδιάς, συλλαμβάνοντας ακόμη και υπέρηχους, που εσύ, ούτε καν τούς έχεις ψυχανεμιστεί. Λες και ιχνηλατούν όσα, ήδη, έχεις μολογήσει, ή όσα κρατάς κρυφά κι ανομολόγητα, για όλες τις αναπάντητες ερωτήσεις, που σε ορίζουν από τον πρώτο, κιόλας, σταθμό της διαδρομής: «Ποιός είμαι και πού πάω; Ποιός είναι, τάχατες, ο σωστός, ο δίκαιος, ο λογικός, ο επαναστάτης, ο αποδεκτός στα μάτια του κόσμου; Ποιοί είναι, εν τέλει, οι «ανεμόμυλοι, και ποιοί οι ανεμό-μυαλοι;»
Αυτή τη φορά, όμως, ο αντίλαλος των ίδιων αρχέγονων αποριών ανακυκλώνονταν μπροστά μου, βασανιστικός: «Τόσο ακατόρθωτη κατάντησε πια η αγάπη; Τόσο απλησίαστη, η δικαιοσύνη και η αλληλεγγύη; Τόσο ανέφικτη, η ανθρωπιά; Και εσύ, πώς το αντέχεις να ζεις από συνήθεια ή, έστω, από ανάγκη; Πώς το μπορείς να επαιτείς σαν ρακοσυλλέκτης, λίγα μονάχα ψίχουλα ευτυχίας; Να σού αρκεί ο ρόλος του ληξίαρχου των αισθημάτων. Ν’ ανέχεσαι, δήθεν, που οι καρδιές κατάντησαν μίζερες και αφυδατωμένες. Να υποφέρεις παθητικά, που ατρόφησε η σπίθα του έρωτα. Που φυτοζωεί πλέον το καρδιοχτύπι εκείνο, που σου μούδιαζε την ανάσα και πυράκτωνε τα δευτερόλεπτα.

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Το παραμύθι του καπιταλισμού


Περνώντας από τα διάφορα στάδια συγκέντρωσης κεφαλαίου και μονοπωλιακής διαχείρισής του, ο καπιταλισμός δημιούργησε ένα γιγάντιο παγόβουνο εργασιακής εκμετάλλευσης, που η κορυφή του στέφθηκε με το σκοτεινό άστρο του ιδεολογήματος του νεοφιλελευθερισμού. Ή άλλως του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.

Οι κυρίαρχοι του σύμπαντος είναι οι υπερσυσωρρευτές πλούτου, μέσω του αντ
αγωνισμού της ελεύθερης αγοράς. Ανταγωνισμού θεμιτού ή αθέμιτου. Οι επιχειρηματίες/επενδυτές κατοχυρωμένοι νομικά μέσα από πλαίσια που ψηφίζουν τα κράτη, διεκδικούν τη μερίδα του λέοντος δραστηριοποιούμενοι σε ένα ζουγκλερικό οικονομικό περιβάλλον, προσπαθώντας να μονοπωλήσουν τον κλάδο τους και να επιβάλλουν υψηλές τιμές πώλησης αγαθών, αισχροκερδώντας κατά των καταναλωτών και αφαιρώντας εργασιακά δικαιώματα των εργατών που τα παράγουν για λογαριασμό τους με ελάχιστο αντίτιμo.

Το αποτέλεσμα αυτού του μοχλού πίεσης είναι γνωστό:
Οι φτωχοί εξαθλιώνονται και οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι.
Ο κοινωνικός ιστός διασπάται και η μεσαία τάξη, η τάξη που ισχυροποίησε και εγκατέστησε την αστική τάξη στην εξουσία, αφανίζεται, καταποντίζεται, συντρίβεται.
Οι λαοί δεινοπαθούν κυριολεκτικά και βρίσκονται κάτω από το έλεος των πολυεθνικών γιγάντων.

Ο καπιταλισμός, το οικονομικό σύστημα που στηρίζει στην εξουσία την αστική τάξη, φρόντισε να παροπλίσει ταξικά με όλα τα μέσα χειραγώγησης τη μεσαία τάξη. Να τη νανουρίσει γλυκά με απατηλές υποσχέσεις και ονειρώξεις. Να την κάνει να νιώσει πιο κοντά στην άρχουσα τάξη και πιο μακριά από την εργατική τάξη .
Χριστούγεννα. Φώτα πολύχρωμα, λαμπιόνια, στολίδια, βιτρίνες γεμάτες καταναλωτικά αγαθά, να ! (είπε): υπάρχουν όλα όσα θέλεις, δεν έχεις παρά να προσπαθήσεις να τα αποκτήσεις. Μόνο να απλώσεις το χέρι σου και είναι δικά σου.


Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Μίκης στον Τσίπρα:<< μας πούλησες,σε περιμέναμε, γιατί δεν κατέβηκες;>


Με αφορμή την ανοικτή επιστολή του Μίκη στον Τσίπρα, θυμήθηκα τις στιγμές που έζησα με τον Μίκη τον Φεβρουάριο του 2012. Θα σας διηγηθώ κάτι που δεν είναι γνωστό, κάτι που το έζησα από κοντά και αφορά τον Μίκη και τον Τσίπρα.

11 Φεβρουαρίου 2012 μία μέρα πρίν την ψήφιση του 2ου μνημονίου, είμαστε στο σπίτι του Μίκη και σχεδιάζουμε το πλάνο της διαδήλωσης της επόμενης μέρας. Έχουν αποφασίσει ο Μίκης με τον Μανώλη Γλέζο να κατέβουν στο Σύνταγμα και να διαδηλώσουν μαζί με τις χιλιάδες των πολιτών. Εγώ θα τους συνοδεύω ως γιατρός, γιατί γνωρίζουν και οι δύο πως θα δεχτούν επίθεση. Μέσα στον σχεδιασμό συμπεριλαμβάνεται και η έξοδος του Τσίπρα από την Βουλή, μπροστά στον Άγνωστο στρατιώτη, όπου θα συναντήσει τον Μίκη και τον Μανώλη και οι τρείς τους να διαδηλώσουν με τον λαό. Η συνεννόηση Μίκη-Τσίπρα γίνεται μπροστά μου τηλεφωνικά. Ο Μίκης είναι ενθουσιασμένος!