Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους




Κάθε καλοκαίρι, στις 19 Ιουνίου, αρκετοί θυμούνται τη φράση «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» που φέρεται να είπε το 1827 ο Κολοκοτρώνης ξεκινώντας την εκστρατεία του εναντίον των νενέκων του Ιμπραήμ. Φέτος όμως, με τις καταγγελίες περί προσκυνήματος και εθνικής προδοσίας να εκτοξεύονται ένθεν κακείθεν, θα μπορούσαμε να εξετάσουμε την ιστορία της φράσης και από μια άλλη οπτική γωνία.
Μόνον εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήθηκα διά την πατρίδα μου
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
Πριν από δύο χρόνια δημοπρατήθηκε μια επιστολή του 1822, στην οποία ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αναφέρει για πρώτη φορά τη φράση «φωτιά και τσεκούρι» καλώντας τους κατοίκους χωριών της Αχαΐας να συμμετάσχουν στην πολιορκία της Πάτρας… ή να υποστούν τις συνέπειες. Παρ' όλα αυτά η φράση έχει ταυτιστεί στο συλλογικό υποσυνείδητο (αν και όχι αναγκαστικά και στα βιβλία των ιστορικών) με την έναρξη των επιχειρήσεων του Γέρου του Μοριά εναντίον όσων είχαν προσκυνήσει τον Ιμπραήμ ακολουθώντας το παράδειγμα του Δημητρίου Νενέκου.

Αρβανίτης οπλαρχηγός της επαρχίας Πατρών, ο Νενέκος, αφού πολέμησε με γενναιότητα στα πρώτα χρόνια της επανάστασης, εξαγοράστηκε μετά το 1825 και έμεινε πιστός στον Ιμπραήμ και μετά την έλευση του Καποδίστρια. Με το πέρασμα των χρόνων το όνομα του Νενέκου έγινε συνώνυμο του δωσιλογισμού και της εθνικής προδοσίας. Αντίστοιχο παράδειγμα σε άλλες χώρες είναι το όνομα Κούισλινγκ, από τον δεξιό Νορβηγό πολιτικό που κάλεσε τη ναζιστική Γερμανία να εισβάλει και να «σώσει» τη χώρα του - και φυσικά ανταμείφθηκε με τη θέση του δοτού πρωθυπουργού.
Παρά το γεγονός ότι η φράση του Κολοκοτρώνη αποδίδεται συνήθως σε συνιστώσες της λεγόμενης ροβεσπιερικής Αριστεράς, η οποία δεν καταδικάζει την επαναστατική βία «απ’ όπου και αν προέρχεται», είναι αναρίθμητα τα περιστατικά όπου χρησιμοποιήθηκε από τη φιλοχουντική, τη φιλοβασιλική ή τη φιλοφασιστική Δεξιά (ή συνδυασμούς των προηγουμένων). «Φωτιά και Τσεκούρι» λεγόταν το βιβλίο του Ευάγγελου Αβέρωφ για τον εμφύλιο πόλεμο - το οποίο τασσόταν τόσο μεροληπτικά με τους νικητές ώστε εξυμνήθηκε μόνο στα χρόνια της επταετίας (οπότε και τυπώθηκε) και στη συνέχεια ξεχάστηκε για χρόνια ακόμη και από την Ακρα Δεξιά.
Φωτιά και τσεκούρι φώναζαν και χουντικοί αλλά ακόμη και χιτλερικοί στις επετείους μίσους στην Πηγάδα του Μελιγαλά, την εποχή μάλιστα που τις επισκεπτόταν και ο Αντώνης Σαμαράς. Και φυσικά με φωτιά και τσεκούρι απειλούσε τη Νέα Δημοκρατία (!) ο Μάκης Βορίδης, όταν ακόμη διατηρούσε τον τίτλο του πνευματικού τέκνου του δικτάτορα Παπαδόπουλου.
Θεωρητικά κάθε σοβαρή αναφορά σε φωτιές και τσεκούρια -εκτός επαναστατικής περιόδου- είναι εκ προοιμίου καταδικαστέα. Από τη στιγμή όμως που πολιτικοί, όπως ο Ανδρέας Λοβέρδος, άρχισαν την περασμένη εβδομάδα να απειλούν τα μέλη της κυβέρνησης ακόμη και με εκτελεστικό απόσπασμα όπως αυτό στο Γουδί, η λεκτική βία επέστρεψε ακόμη και στο εσωτερικό της Βουλής.
Το πρόβλημα δεν ήταν πλέον ποιος θα πλειοδοτούσε σε ακραίες εκφράσεις, αλλά πώς θα προσδιορίσουμε ποιοι είναι οι σύγχρονοι νενέκοι που θα έπρεπε να τιμωρηθούν (πάντα συμβολικά) με φωτιά και τσεκούρι.
Με δεδομένο ότι ο Κολοκοτρώνης έδινε μια μάχη με ισχυρά εθνικοαπελευθερωτικά χαρακτηριστικά, οι σύγχρονοι νενέκοι θα έπρεπε να είναι τα μέλη του λεγόμενου «κλαμπ της λογικής» που υποστηρίζουν τους δανειστές στη διαπραγμάτευση με την Αθήνα. Παρ' όλα αυτά τόσο ο Λ. Λιαρόπουλος («Γερά Γερούν»), ο Τζήμερος («Μέρκελ τράβα την πρίζα, ούτε ένα ευρώ στα λαμόγια») ή και ο Μπάμπης Παπαδημητρίου («Ελπίζω το ΔΝΤ να μην υποχωρήσει») αντιμετωπίστηκαν με τη γνωστή φράση των μαυραγοριτών «Βάστα, Ρόμελ» και όχι με αναφορές σε νενέκους.
Μια πιθανή εξήγηση για το θέμα, την οποία αλιεύσαμε από το twitter, υποστηρίζει ότι ο Κολοκοτρώνης μαχόταν όσους προσκύνησαν στους Τούρκους, «από τους οποίους μας έσωσε η Ευρώπη» - υπονοείται δηλαδή ότι η ελληνική επανάσταση εξασφάλιζε την πορεία προς την Ευρώπη, όπως κάνουν και οι σημερινοί υποστηρικτές του Βερολίνου και συνεπώς δεν τους αρμόζει ο τίτλος του νενέκου.
Την κατάσταση όμως ήρθε να περιπλέξει ο επικεφαλής του Ποταμιού, Σταύρος Θεοδωράκης, όταν έθεσε το δίλημμα «Κούγκι ή ευρωπαϊκή πορεία;» Εδώ μια πράξη αντίστασης της ελληνικής επανάστασης παρουσιάζεται σε αντιδιαστολή με τον φιλοευρωπαϊσμό, υπονοώντας ότι η πορεία προς την Ευρώπη δεν επιτυγχάνεται με πράξεις αυτοθυσίας και εθνικής αξιοπρέπειας αλλά περνά μέσα από την υποτέλεια και το «προσκύνημα».
Το πρόβλημα σε όλες αυτές τις προσεγγίσεις είναι ότι και οι δυο πλευρές συχνά συγχέουν τον ευρωπαϊσμό με την Ευρωπαϊκή Ενωση. Εάν όμως υποθέσει κανείς ότι η Ε.Ε. βρίσκεται σε ανοιχτή σύγκρουση με τα ιδεώδη του ευρωπαϊσμού (ελευθερία, δημοκρατία κ.λπ.), το πρόβλημα λύνεται ως διά μαγείας. Υπό αυτή την έννοια μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι ο Κολοκοτρώνης πράγματι μαχόταν για μια «πορεία προς την Ευρώπη» χρησιμοποιώντας όση βία είχε χρησιμοποιηθεί και στις άλλες αστικές επαναστάσεις της εποχής του. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, έγραψε κάποτε ο Σλαβόι Ζίζεκ, γεννήθηκε με τη λέξη οργή (από την πρώτη λέξη της Ιλιάδας, «μήνιν») και συνεπώς δεν έχει καμία σχέση ούτε με τους νενέκους του 19ου αιώνα ούτε με τους Κουίσλινγκ του 20ού.
Και εσείς έτσι σοφοί που γίνατε, με τόση πείρα, ήδη θα το καταλάβατε οι νενέκοι ποιοι είναι.
http://enomenoiblogers.blogspot.com

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

Φιλανθρωπική Εκδήλωση "Walk With Me"



Την Τεταρτη στις 15 Μαρτίου στην Θεσσαλονίκη και ωρα 20:30 στο εστιατόριο ΚΑΡΑΒΟΜΥΛΟΣ θα πραγματοποιηθει η φιλανθρωπική εκδήλωση ''Walk with Me'' για την ενισχυση και στήριξη και ενίσχυση του μη κερδοσκοπικού οργανισμού ''Nina Service Dogs '' που εκπαιδεύει και παρέχει σκύλους βοηθείας σε παιδιά με αναπηρίες.
Τα έσοδα θα διατεθούν για την εκπαίδευση των σκύλων βοηθών που προορίζονται για την Ασπασία Μπόγρη και Γιώργο Μάνη.
Η πρωτοβουλία χορηγών όπως του εστιατορίου Καραβόμυλου είναι παράδειγμα προς μίμηση για να μπορέσουν και τα υπόλοιπα παιδιά που βρίσκονται σε λίστα αναμονής να έχουν τον δικό τους σκύλο βοηθό στο μέλλον


Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ - ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ


Παρέες, ρε, μπορείς να κάνεις παρέες; Φιλία. Έρωτα! Κάντε έρωτα, αγαπηθείτε κάντε τις παρέες σας, σκεφτείτε, αναπτύξτε την κριτική σας σκέψη.”


 Το νόημα της ελευθερίας

Πιστεύω πως το πρόβλημα της ελευθερίας του ανθρώπου ξεκινάει από το σώμα του. Άμα δεν έχεις το δικαίωμα να χρησιμοποιήσεις το σώμα σου όπως σου γουστάρει, τότε μπορεί να αρνείσαι ένα ανελεύθερο σύστημα, αλλά ταυτόχρονα να αναπαραγάγεις ένα νέο σύστημα καταπίεσης.

Και η ευτυχία του ανθρώπου δε μπορεί να νοηθεί διαφορετικά, παρά μονάχα μες από την ελευθερία του σώματός του, μες από την ελευθερία της συμπεριφοράς του.

Νομίζω πως το πιο κρίσιμο πρόβλημα, για την εποχή μας τουλάχιστον, σχετικά με την ευτυχία του ανθρώπου είναι το πρόβλημα της ελευθερίας του, η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του, χωρίς εξαρτήσεις, όρους ή περιορισμούς. Η απελευθέρωσή του από κάθε μορφή εξουσίας, ιεραρχίας και αυθεντίας.

Οι άνθρωποι δε θα δουλεύουν από ανάγκη για να ζήσουν, αλλά από την ανάγκη της χαράς, της δημιουργίας. Ο καθένας στο παιχνίδι του, στο άθλημά του.

Το νόημα του συστήματος


Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Μιλώντας με τον Δον Κιχώτη



Από τον Γιάννη Δημογιάννη
Το δώρο έφτασε την κατάλληλη στιγμή. Όπως συνηθίζουν, εξάλλου, τα σπάνια δώρα! Θαρρείς και αφουγκράζονται τον παλμό της καρδιάς, συλλαμβάνοντας ακόμη και υπέρηχους, που εσύ, ούτε καν τούς έχεις ψυχανεμιστεί. Λες και ιχνηλατούν όσα, ήδη, έχεις μολογήσει, ή όσα κρατάς κρυφά κι ανομολόγητα, για όλες τις αναπάντητες ερωτήσεις, που σε ορίζουν από τον πρώτο, κιόλας, σταθμό της διαδρομής: «Ποιός είμαι και πού πάω; Ποιός είναι, τάχατες, ο σωστός, ο δίκαιος, ο λογικός, ο επαναστάτης, ο αποδεκτός στα μάτια του κόσμου; Ποιοί είναι, εν τέλει, οι «ανεμόμυλοι, και ποιοί οι ανεμό-μυαλοι;»
Αυτή τη φορά, όμως, ο αντίλαλος των ίδιων αρχέγονων αποριών ανακυκλώνονταν μπροστά μου, βασανιστικός: «Τόσο ακατόρθωτη κατάντησε πια η αγάπη; Τόσο απλησίαστη, η δικαιοσύνη και η αλληλεγγύη; Τόσο ανέφικτη, η ανθρωπιά; Και εσύ, πώς το αντέχεις να ζεις από συνήθεια ή, έστω, από ανάγκη; Πώς το μπορείς να επαιτείς σαν ρακοσυλλέκτης, λίγα μονάχα ψίχουλα ευτυχίας; Να σού αρκεί ο ρόλος του ληξίαρχου των αισθημάτων. Ν’ ανέχεσαι, δήθεν, που οι καρδιές κατάντησαν μίζερες και αφυδατωμένες. Να υποφέρεις παθητικά, που ατρόφησε η σπίθα του έρωτα. Που φυτοζωεί πλέον το καρδιοχτύπι εκείνο, που σου μούδιαζε την ανάσα και πυράκτωνε τα δευτερόλεπτα.

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Το παραμύθι του καπιταλισμού


Περνώντας από τα διάφορα στάδια συγκέντρωσης κεφαλαίου και μονοπωλιακής διαχείρισής του, ο καπιταλισμός δημιούργησε ένα γιγάντιο παγόβουνο εργασιακής εκμετάλλευσης, που η κορυφή του στέφθηκε με το σκοτεινό άστρο του ιδεολογήματος του νεοφιλελευθερισμού. Ή άλλως του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.

Οι κυρίαρχοι του σύμπαντος είναι οι υπερσυσωρρευτές πλούτου, μέσω του αντ
αγωνισμού της ελεύθερης αγοράς. Ανταγωνισμού θεμιτού ή αθέμιτου. Οι επιχειρηματίες/επενδυτές κατοχυρωμένοι νομικά μέσα από πλαίσια που ψηφίζουν τα κράτη, διεκδικούν τη μερίδα του λέοντος δραστηριοποιούμενοι σε ένα ζουγκλερικό οικονομικό περιβάλλον, προσπαθώντας να μονοπωλήσουν τον κλάδο τους και να επιβάλλουν υψηλές τιμές πώλησης αγαθών, αισχροκερδώντας κατά των καταναλωτών και αφαιρώντας εργασιακά δικαιώματα των εργατών που τα παράγουν για λογαριασμό τους με ελάχιστο αντίτιμo.

Το αποτέλεσμα αυτού του μοχλού πίεσης είναι γνωστό:
Οι φτωχοί εξαθλιώνονται και οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι.
Ο κοινωνικός ιστός διασπάται και η μεσαία τάξη, η τάξη που ισχυροποίησε και εγκατέστησε την αστική τάξη στην εξουσία, αφανίζεται, καταποντίζεται, συντρίβεται.
Οι λαοί δεινοπαθούν κυριολεκτικά και βρίσκονται κάτω από το έλεος των πολυεθνικών γιγάντων.

Ο καπιταλισμός, το οικονομικό σύστημα που στηρίζει στην εξουσία την αστική τάξη, φρόντισε να παροπλίσει ταξικά με όλα τα μέσα χειραγώγησης τη μεσαία τάξη. Να τη νανουρίσει γλυκά με απατηλές υποσχέσεις και ονειρώξεις. Να την κάνει να νιώσει πιο κοντά στην άρχουσα τάξη και πιο μακριά από την εργατική τάξη .
Χριστούγεννα. Φώτα πολύχρωμα, λαμπιόνια, στολίδια, βιτρίνες γεμάτες καταναλωτικά αγαθά, να ! (είπε): υπάρχουν όλα όσα θέλεις, δεν έχεις παρά να προσπαθήσεις να τα αποκτήσεις. Μόνο να απλώσεις το χέρι σου και είναι δικά σου.


Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Μίκης στον Τσίπρα:<< μας πούλησες,σε περιμέναμε, γιατί δεν κατέβηκες;>


Με αφορμή την ανοικτή επιστολή του Μίκη στον Τσίπρα, θυμήθηκα τις στιγμές που έζησα με τον Μίκη τον Φεβρουάριο του 2012. Θα σας διηγηθώ κάτι που δεν είναι γνωστό, κάτι που το έζησα από κοντά και αφορά τον Μίκη και τον Τσίπρα.

11 Φεβρουαρίου 2012 μία μέρα πρίν την ψήφιση του 2ου μνημονίου, είμαστε στο σπίτι του Μίκη και σχεδιάζουμε το πλάνο της διαδήλωσης της επόμενης μέρας. Έχουν αποφασίσει ο Μίκης με τον Μανώλη Γλέζο να κατέβουν στο Σύνταγμα και να διαδηλώσουν μαζί με τις χιλιάδες των πολιτών. Εγώ θα τους συνοδεύω ως γιατρός, γιατί γνωρίζουν και οι δύο πως θα δεχτούν επίθεση. Μέσα στον σχεδιασμό συμπεριλαμβάνεται και η έξοδος του Τσίπρα από την Βουλή, μπροστά στον Άγνωστο στρατιώτη, όπου θα συναντήσει τον Μίκη και τον Μανώλη και οι τρείς τους να διαδηλώσουν με τον λαό. Η συνεννόηση Μίκη-Τσίπρα γίνεται μπροστά μου τηλεφωνικά. Ο Μίκης είναι ενθουσιασμένος!

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Το χρήμα


Το χρήμα δεν είχε ποτέ ιδιαίτερη αξία στη ζωή μου. Εννοώ ότι ουδέποτε έκανα επιλογές ή πήρα αποφάσεις με κριτήριο, ή μόνον κριτήριο, το χρήμα. Το χρήμα είχε πάντα για μένα μόνον αξία χρήσης. Να αγοράζω τα βιβλία μου, να τρώω και να ντύνομαι, χωρίς σπατάλες, να ταξιδεύω, να ακούω μουσική και να βλέπω ταινίες, και κυρίως να φροντίζω τους ανθρώπους μου. Από νέος έμαθα ότι το
χρήμα είναι εμπόρευμα. Επέλεξα να το αντιμετωπίσω ως εργαλείο. Η ευγενική ολιγάρκεια ήταν ο οδηγός μου. Από τα δεκαοκτώ μου χρόνια είμαι υποκείμενος στη μισθωτή εργασία, είμαι εργάτης. Κι έχω την ανάλογη ταξική συνείδηση. Στα χρόνια της ψευδούς ευμάρειας, όχι τόσον εξαιτίας της, αλλά λόγω άλλων αναγκών, χρεώθηκα. Σήμερα είμαι σκλάβος αυτών των χρεών. Αλλά κυρίως είμαι άθυρμα της κρίσης. Τα τελευταία επτά χρόνια το εισόδημά μου μειώθηκε κατά 60% και πάνω! Ενώ οι φορολογικές μου υποχρεώσεις αυξήθηκαν κατά 30% έως 40%! Πλέον, από τις 15-20 του μηνός και μετά είμαι άφραγκος, όπως εκατομμύρια άλλοι Ελληνες. Γύρω μας η αφραγκία κινείται σε πλήθος διαβαθμίσεων. Είναι οι άνεργοι. Είναι οι απλήρωτοι. Είναι οι κακοπληρωμένοι. Είναι εκείνοι που δεν ξέρουν αν την επομένη (κυριολεκτικώς) θα έχουν δουλειά. Και υπό ποιους όρους. Είναι αυτοί που εργάζονται ανασφάλιστοι. Είναι οι

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

Querer Dentro del corazón


Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;» Πολέμα! Το μήνυμα του Νίκου Καζαντζάκη στην Ασκητική του, επίκαιρο σε κάθε εποχή, Ένα τραγούδι για όλα τα φιλαράκια μου ειδικά αυτούς που  δεν εχω  γνωρισει από κοντα
Μπορεί λόγο υποχρεώσεων να μην σας απαντώ καθημερινά ,αλλά σας σκέπτομαι όλους
Δύναμη αδέλφια 
Querer
Dentro del corazón
Sin pudor, sin razón
Con el fuego de la pasión


Querer
Sin mirar hacia atrás
A través de los ojos
Siempre y todavía mas
Να ερωτεύεσαι
μέσα απ'την καρδιά
χωρίς σεμνοτυφία,χωρίς λογική
Με τη φλόγα του πάθους

Να ερωτεύεσαι
δίχως να κοιτάζεις προς τα πίσω
Μεσα από τα μάτια
πάντοτε κι ακόμη περισσότερο
Amar
Para poder luchar
Contra el viento y volar
Descubrir la belleza del mar

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ Ο ΑΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΗ ΛΕΣΒΟ


«…Έχω μία αρχή: Δεν δέχομαι τίποτα από κάποιον που δεν έχει έρθει να δει τι κάνουμε. Για να δεχτώ μία προσφορά, πρέπει εκείνος που θέλει να βοηθήσει, να έρθει οπωσδήποτε στη δράση, να συμμετέχει και στο τέλος να φάει από το ίδιο καζάνι που τρώμε όλοι –όσοι έχουν ανάγκη κι εγώ μαζί. Γιατί αυτό σημαίνει σεβασμός, αλληλεγγύη, αγάπη. ‘Ο Άλλος Άνθρωπος’ δεν έχει καμία σχέση με φιλανθρωπία, δεν έχει καμία σχέση με συσσίτιο (με τη σημερινή χρήση της λέξης, αφού ‘συσσίτιο’ δεν σημαίνει παρά, συντρώγω με έναν άλλο άνθρωπο) ή, με ελεημοσύνη…» Ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος μιλά στην Ειρήνη Ορφανίδου.
Τέσσερα χρόνια δράσης, αρχής γενομένης από το 2011 -στις 7 Δεκεμβρίου η Κοινωνική Κουζίνα «Ο Άλλος Άνθρωπος» είχε γενέθλια- περισσότερες από 1 εκατ. μερίδες φαγητού, ένα βραβείο (το Βραβείο Ευρωπαίου Πολίτη 2015 από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τον περασμένο Σεπτέμβριο) που αρνήθηκε επειδή «… είναι σαν να με κοροϊδεύουν», μια ιδέα που ξεκίνησε όταν ο εμπνευστής της βρέθηκε στην ανεργία σε ηλικία 45 χρονών, μία δράση που με τη βοήθεια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης βρήκε ανταπόκριση από πολίτες της Ευρώπης, αλλά και της Αμερικής, ένα καζάνι που στήνεται καθημερινά στον δρόμο, στις γειτονιές όλης της Ελλάδας, για να χορτάσει καρδιές και σώματα.
Ανήμερα Χριστουγέννων η Κοινωνική Κουζίνα ήταν στο Θησείο, στο παρκάκι που βρίσκεται κοντά στον σταθμό. Από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 8 το βράδυ, γύρω από το γεύμα των Χριστουγέννων στήθηκε μια μικρή γιορτή: Μουσικές, ένα δέντρο με γλυκά που μοιράστηκαν στα παιδιά, ένα «χαριστικό παζάρι» με ρούχα, βιβλία και παιχνίδια, δράσεις, ευχές και χαρά.

Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος, η «ψυχή» της Κοινωνικής Κουζίνας μιλά στο Tvxs, τέσσερα χρόνια μετά από τη στιγμή που είδε στις λαϊκές αγορές της Αθήνας, ανθρώπους όλων των ηλικιών, εθνικοτήτων και κοινωνικών στρωμάτων, να ψάχνουν τα σκουπίδια για να μαζέψουν τρόφιμα που δεν μπορούσαν πια να αγοράσουν και αποφάσισε να γίνει «Ο Άλλος Άνθρωπος». 

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016

Αδέλφια νικάμε.


Τόσκας ο συνταξιούχος ο δοτός υπουργός βουλευτής επικράτειας λίστας χωρίς μια ψήφο. Δεν μου λες ρε Τόσκα εσύ πληρώνεσαι σύνταξη ή μισθό βουλευτή και υπουργού γιατί εαν δεν πληρώνεσαι σύνταξη συνταξιούχος δεν είσαι. Είσαι ένας καλοπληρωμένος μη εκλεγμένος από τον λαό πολιτικός με μισθό πάνω από 10.000 ευρώ και πληρωμένα τηλέφωνα, αυτοκίνητα, βενζίνες και λοιπά. Άντε τραβά ρε που πρώτα έδωσες εντολές στους αστυνομικούς με τους μισθούς πείνας που εαν τις Παρακουσουν θα τους περνούσατε ΕΔΕ και θα τους στέλνατε σπίτια τους και τώρα δεν ξέρεις και τίποτα . Τόσκας ο συνταξιούχος των 10.000 ευρώ.
Αδέλφια νικάμε. Μόλις τσέπωσαν τα αναδρομικά από την φασιστερά 
Η μόνη κατηγορία εργαζομένων στην χώρα με μισθούς βουλευτών και ενώ κόβουν συντάξεις και μισθούς αυτοί λαμβάνουν και αναδρομικά. 
Επιστρέφονται αναδρομικά από 2.500 έως 15.000 ευρώ στους δικαστικούς...
Μετά περιμένουμε απόδοση δικαίου για τους φτωχούς και απορούμε γιατί τσακώνονται ανώτατοι δικαστές για τις τηλεοπτικές άδειες. 
Νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική ολιγαρχία.
Απαλλάσσονται με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών ο εφοπλιστής, Βίκτωρας Ρέστης και ο πρώην συνεργάτης του, Αναστάσιος Πάλλης από όλες τις κατηγορίες για δύο δάνεια συνολικού ύψους 15,8 εκ. ευρώ που χορηγήθηκαν το 2012 από την τράπεζα FBB, συμφερόντων του κ.Ρέστη.
Με το ίδιο βούλευμα(1192/2016), απαλλάσσονται και όσα στελέχη της τράπεζας ενεπλάκησαν στη χορήγησή τους.
Πρώτη φορά φασιστερά τέτοια δικαιοσύνη πουθενά.