Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2013

Η αφασία στην εξουσία


Κάθε βράδυ βλέπω στον ύπνο μου τη μακαρίτισσα τη γιαγιά μου, που με φρικούλιαζε ότι «θα έρθουν οι κομμουνιστές να μας πάρουν τα σπίτια». Βρε μπας και εννοούσε «οι δανειστές» και βαριάκουγα;
Διαθεσιμότητα, κινητικότητα, πρωτογενή πλεονάσματα, δευτερογενή ελλείμματα, οριζόντια και κάθετα μέτρα, διαρθρωτικές αλλαγές (το φετίχ μου). Αυτά στο χωριό μου τα λέγαμε αλαμπουρνέζικα.
Καυτηριάζουμε το πτωχευμένο λεξιλόγιο, τα αξιοθρήνητα γκρίκλις και την ξύλινη γλώσσα των πολιτικών. Κι όμως, αυτές οι... διάλεκτοι ωχριούν, συγκρινόμενες με τον τεχνο-ρομποτικό τόπο έκφρασης των τροϊκανών και σία - και των συνεργατών τους.
Δεν μιλούσε η Ευρώπη (η ενωμένη Ευρώπη) έτσι: Το αρχικό όραμα ήταν να αποκτήσουν έναν κοινό κώδικα συνεννόησης, να ενημερώνονται με τρόπο κατανοητό, ο καθένας στη μητρική γλώσσα του, όλοι οι πολίτες της Ενωσης.



Μετά το Μάαστριχτ χάθηκε η μπάλα: Οι δημόσιες ανακοινώσεις γίνονταν όλο και πιο στρυφνές στη διατύπωση, μέχρι που κατάντησαν ακαταλαβίστικες. Η «ευρωδιάλεκτος» είναι δομημένη με τρόπο τέτοιο που να σε ψαρώνει: Να νομίζεις ότι είσαι ο ηλίθιος που δεν καταλαβαίνει τους μορφωμένους. Μου έχει τύχει σε ζωντανή -τρομάρα μου- συνέντευξη, να συνδιαλέγομαι με στελέχη ευρωπαϊκού προγράμματος. Ελληνες όλοι, και επί είκοσι λεπτά να είμαι σε φάση «ρε παιδιά, τι είναι ο λούτσος». Να μην μπορούν να εξηγήσουν ποιοι είναι, τι κάνουν, τι θέλουν, τι εννοούν. (Και κυρίως, γιατί πληρώνονται έναν σκασμό λεφτά). Τόσο ευρω-μπουρδουκλωμένα τα λέγανε.
Φοβούνται τις αιχμηρές λέξεις και τις αντικαθιστούν με στρογγυλεμένα περιτυλίγματα; Πίσω απ' αυτήν τη μη γλώσσα, διακρίνω ύποπτα κίνητρα. Ηδη είναι οξύτατα τα προβλήματα, καλό είναι να τα ονοματίζουμε. Η ανεργία να λέγεται «ανεργία», ο πλούτος χρήμα, οι παράνομοι μετανάστες να λέγονται παράνομοι, οι κλέφτες να λέγονται κλέφτες, και οι φόροι, φόροι. Ούτε οριζόντιοι, ούτε κάθετοι, ούτε γκομπλέν-κοπανέλι-σταυροβελονιά. Τι δεν καταλαβαίνω; Τίποτα. 'Η πολλά..
ΡΙΚΑ ΒΑΓΙΑΝΗ
http://enomenoiblogers.blogspot.com

Δεν υπάρχουν σχόλια: