Σήμερα γύρισα στο χωριό
Αφορμή ο θάνατος μιας θειας μου
Ένα χωριό που δεν έχω γεννηθεί, ούτε κατοικήσει, αλλά είναι οι ρίζες μου
Η κηδεία δεν σας αφορά ούτε έχω σκοπό να σας ψυχοπλακωσω
Εξάλλου η ομίχλη και η δυνατή βροχή επιδείνωσαν την φόρτιση ,μαζί με τα δάκρυα του πατέρα μου(ποιος δεν θα εκλαιγε που γλυτωσε την αδερφη του απο την κατοχη και την πεινα και την εχασε τωρα)
Εκεί ένα κοριτσάκι 16 χρονών έκλαιγε συνέχεια
Την ρώτησα τι συγγένεια έχει και είπε εγγονή της
Άρα είπα εγώ σε έχω ανιψιά
Γνώρισα μια ανιψιά μου στο χωριό…
Κατόπιν πήγαμε για καφέ και κονιάκ στο πολιτιστικό σύλλογο με μια υπεροχη πέτρινη αίθουσα
Ο πρόεδρος μου είπε ότι κάνουν αγώνα για τους λιγοστούς κατοίκους που έχουν απομείνει
Ένα χωριό πλέον χωρίς καφενείο ,φαρμακείο ή ένα μπακαλικο
Ένα χωριό πλέον φάντασμα ,που αν δεν είχε και τον πολιτιστικό σύλλογο, όντως θα έβγαιναν τα φαντάσματα.
Η αίθουσα είναι από το 1922
Όσο και να φαίνεται παράξενο
Αλλά επειδή η πέτρα δεν παθαίνει τίποτα ανακαινίστηκε άψογα
Με εράνους και εθελοντική εργασία
Στην παρούσα αίθουσα στεγαζόταν το δημοτικό σχολείο
Με ακόμα και 100 μαθητές μέχρι την δεκαετία του 60
Ο πατέρας μου (δεν ξεχνάει τίποτα στο μυαλό του ακόμα και όνόματα γερμανών )θυμήθηκε ότι πήγε μια τάξη εκεί σχολείο
Μετά έπιασε ο πόλεμος του σαράντα και μετά ο εμφύλιος
Ακόμα ακούει στα αυτιά του τις οβίδες τον Γερμανών
Και όμως είναι το χωριό που δεν γεννήθηκα δεν έζησα αλλά εκεί έχω τις μνήμες των δικών μου
το αιμα μου οπως το κοριτσι που εκλαιγε για την γιαγια του ενω μενει μακριά Ένα χωριό που αργοσβήνει στο χρόνο, όπως σβήνουν οι ρίζες μου
Ένα χωριό που πάω εκεί πλέον..μονο… σε κηδείες και παλιά σε Κανένα γάμο ,γιατί τώρα δεν υπάρχουν πια παιδιά
Ένα χωριό που η ζωή μας έκανε να το απαρνηθουμε ,σαν να απαρνουμαστε την ιστορία μας
Είναι το δικό μου και το δικό σου ξεχασμένο χωριό…
Ένα χωριό μέσα στην ομίχλη που εξαφανίζει τις μνήμες μας
Ένα χωριό με ακατοίκητα σπίτια που στοιχειώνει η μνήμη των προγόνων μας
Καλό ταξίδι θεία
Πέρασες κατοχή εμφύλιο πεινα αλλά άντεξες
Μετά αγώνας για επιβίωση ,σκληρή δουλειά, οικογένεια
Πέθανες περήφανη
Και ας μην σε έβλεπα σχεδόν καθόλου
Αλλά είσαι η ιστορία μου
Είσαι μια Ηρωιδα θεία μέσα στις χιλιάδες που κρύβουν τα χωριά μας
ΥΓ
οταν βλεπω σπανια αυτους τους ανθρώπους με φιλάνε και μου σφίγγουν με απίστευτη ειλικρίνεια το χέρι
με κερνάνε κρασί και τυρί
...και νοιωθω τυψεις σαν να λενε με τα ματια τους κανε κάτι......
ειλικρινά δεν το αντέχω
ΥΓ
οταν βλεπω σπανια αυτους τους ανθρώπους με φιλάνε και μου σφίγγουν με απίστευτη ειλικρίνεια το χέρι
με κερνάνε κρασί και τυρί
...και νοιωθω τυψεις σαν να λενε με τα ματια τους κανε κάτι......
ειλικρινά δεν το αντέχω
