NAI ΣΤΗΝ ΕΝΤΙΜΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ

Με χαρά είδα αρκετά blogs να συγχαιρουν το www.i-Reporter.gr
βλέποντας το άρθρο του του δίνω και εγώ συγχαρητήρια
ποτε δεν είπαμε έξω οι δημοσιογράφοι
είπαμε έξω οι απατεώνες
και αυτοί που εξυπηρετούν μεγαλοσυμφεροντα
διαβάστε το ειλικρινεστα το άρθρο του μαζί του
Όντως ξεκινήσαμε ως Blog, πάντα επώνυμο, έχοντας την άποψη οτι ενας επαγγελματίας δημοσιογράφος οφείλει και πρέπει ΠΑΝΤΑ να λέει τη γνώμη, την άποψη του, το ρεπορτάζ του ΕΠΩΝΥΜΑ. Γι αυτό άλλωστε και αμείβεται. Εμείς ΖΟΥΜΕ απο αυτό. ΔΕΝ κάνουμε άλλη δουλειά. ΟΥΤΕ εδώ κάνουμε "το χόμπι μας". Οταν αποφάσισα να γίνει το www.i-Reporter.gr που είναι σήμερα, ασφαλώς και Και στο μέλλον περιμένουμε μεγαλύτερη στήριξη της δουλειάς μας. Γιατί εμείς θέλουμε να ζούμε ταβερνιάρης (η μετεξέλιξη του blog) δηλαδή το siteαπευθυνθηκα στην αγορά για διαφημίσεις (όπως κάνουν όλα τα "μαγαζιά"). Και ευτυχώς, η αγορά εκτίμησε τη δουλειά μας και μας εμπιστεύεται.απο τη δουλειά μας, όπως ένας φούρναρης απο το φούρνο του, εναςαπο την ταβέρνα του κλπ Και είμαστε υπερήφανοι για τη δουλειά μας. Γιατί πρέπει να πω οτι πίσω απο μένα, υπάρχει μια αρκετά μεγάλη ομάδα επαγγελματιών δημοσιογράφων και άλλων, που στηρίζουν το i-Reporter. Γι αυτό και αναπτύσουμε τα ένθετα ηλεκτρονικά περιοδικά μας (θα υπάρξουν και άλλα) και δημιουργήσαμε και το Ραδιόφωνο μας(που δεν θα έχει καμμία σχέση με ό,τι γνωρίζουμε μέχρι σήμερα - όπως εύκολα ήδη μπορείτε να διαπιστώσετε). Είναι αλήθεια οτι ΔΕΝ έχουμε χρηματοδότες πίσω μας. Παρα μόνο το μεράκι, τον επαγγελματισμό και τις πολύ καλές γνώσεις σε όλο το φάσμα της διαθέσιμης τεχνολογίας για να μπορούμε να την ενσωματώσουμε στο i-Reporter. Ομολογώ οτι είναι ένα μεγάλο "πείραμα" γιατί έχουμε κάνει ένα "πάντρεμα" πολλών και διαφορετικών τεχνολογιών και προγραμμάτων. Σημασία δεν έχει να πούμε τι και πως, αλλά το αποτέλεσμα που φτάνει σε όλους μας. Στόχος μας είναι να προσφέρουμε ένα νέο είδος "τύπου"(που δεν υπάρχει σήμερα) με ΑΠΟΛΥΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΣΜΟ και κέφι. Σε αυτό το δρόμο και σε αυτή την πορεία, ΟΛΟΙ είναι καλοδεχούμενοι γιατί το σύνθημα μας είναι "το i-Reporter είστε όλοι εσείς". Το i-Reporter είναι σε φάση ανάπτυξης. Γιατί δοκιμάζουμε πολλοί απο εμας, ό,τι καλύτερο υπάρχει και ο,τι δυνατότητες μας προσφέρει η τεχνολογία σε ένα απλό και χρηστικό μέσο ενημέρωσης. Και επειδή θέλουμε να ζούμε απο τη δουλειά μας, ελπίζουμε να έχουμε και διαφημίσεις που θα μας στηρίζουν. Φανερά και ξάστερα. Θέλουμε τον ερασιτεχνισμό, το μεράκι και την αγάπη των Bloggers μαζί μας. Στηρίζουμε τα blogs (απο την πρώτη στιγμή) και τα αγαπάμε (ο,τι κι αν γράφουν). Και το i-Reporter θα είναι μαζί τους σε ό,τι προσπάθεια κι αν κάνουν. Αυτά τα λίγα προς το παρόν. http://orfni.blogspot.com/2009/08/i-reporter.html

ΓΙΑ ... ΟΥΡΑΝΟΥΣ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΝΟΙΓΟΥΝ!!

πατήστε pause στο gadget δεξιά της μουσικής, για ν' ακούσετε και να δείτε το βίντεο.
Αξίζει τον κόπο!!

Αντιγράφω από την τοπική Εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ της Μυτιλήνης κάποια αποσπάσματα από ένα υπέροχο άρθρο του Δημήτρη, που πολύ με εκφράζει....
Στην εποχή της αδιαφορίας, της αδράνειας, του ωχαδελφισμού και του ψυχρού υπολογιστικού συναισθήματος, νομίζω ότι αυτό το κείμενο είναι γροθιά στο στομάχι μας!

"...Κάποτε οι ποιητές έγραφαν τραγούδια που είχαν περιεχόμενο και ήταν αληθινά αριστουργήματα. ..

Σ' αγαπώ όπως η μάνα το παιδί
όπως η φλόγα το δαδί
όπως ο γέρος τη ζωή που τον αφήνει,
σ' αγαπώ όπως η άβυσσος το φως
όπως τα όνειρα ο φτωχός
κι ο κουρασμένος στρατιώτης την ειρήνη.

Δεν έχω τίποτ' άλλο, είμαι μια φωνή
είμαι δυό χέρια αδειανά που σε τυλίγουν
μα σ' αγαπώ και κοίτα, ανοίγουν οι ουρανοί
οι ουρανοί που τόσο δύσκολα ανοίγουν.

Σε ζητώ όπως το χώμα τη βροχή
όπως το γέλιο η ψυχή
κι οι οδοιπόροι τα βαρύσκιωτα πλατάνια,
σε ζητώ όπως το χιόνι η φωτιά
ο πονεμένος τη γιατρειά
και η μεγάλη αμαρτία, αχ τη μετάνοια..."

Αυτή η αγάπη δεν θα μπορούσε να εκφραστεί καλύτερα. Οι παρομοιώσεις είναι τέλειες.
Και το ρεφρέν έχει τόση ...αγνότητα!
"...Δεν έχω τίποτ' άλλο!! Είμαι δυό χέρια αδειανά που σε τυλίγουν!"
Τέλεια, άδολη και πέρα από οποιαδήποτε ιδιοτέλεια αγάπη. Σπάνια πράγματα θα πει κανείς, ναι, αλλά τόσο όμορφα που τα ψάχνεις να τα βρεις και δεν τα βρίσκεις.
"...μα σ' αγαπώ και κοίτα ανοίγουν οι ουρανοί, οι ουρανοί που τόσο δύσκολα ανοίγουν...".
Βρίσκει τον τρόπο εδώ ο ποιητής να επισημάνει "πόσο δύσκολα ανοίγουν οι ουρανοί"!!
Πρέπει να είναι τραγούδι που πέρασε την 20ετία και θα ήθελα να τον έβλεπα και να τον ρωτούσα:
-Αν τότε οι ουρανοί άνοιγαν δύσκολα, σήμερα πρέπει να ΕΚΛΕΙΣΑΝ ΟΡΙΣΤΙΚΑ, και να μην ανοίγουν ούτε στιγμή!
"Οι ουρανοί" ανοίγουν ή κλείνουν με το κλειδί που έχει καθένας μέσα στην ψυχή του! Όταν μας γραπώνει η γη και μας καθηλώνει στην αναζήτηση της ύλης και μόνο, όταν τα πάθη και οι εναντιώσεις μεταξύ μας, καθώς ξεκινούν από συνεχή και σκληρό αγώνα κτήσης υλικών αγαθών, εκμηδενίζουν αισθήματα, καταφέραμε να εμπλακούμε σε αγώνα κτήσης χωρίς τέλος. Το "επιθυμώ" και το "διεκδικώ" λειτουργούν ως κοχλίες ατέρμονοι και το ...σιλό δεν γεμίζει ποτέ!!
Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα που η πάλη της ανισότητας με τη βουλιμία από τη μια και τη στέρηση από την άλλη να βρίσκονται σε συνεχή αντιπαράθεση, κάποια άλλα που τα είπαμε ΙΔΑΝΙΚΑ, έγιναν ...φαντάσματα!!
Μη μιλάς τώρα γι' ΑΓΑΠΗ, ΦΙΛΟΤΙΜΟ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ, και το βασικότερο ΗΣΥΧΗ, ΗΡΕΜΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ ΨΥΧΗ!!
Και μη μιλάς ποιητή και μη τραγουδάς τραγουδιστή για ...ουρανούς που τόσο δύσκολα ανοίγουν!
Γράψε και τραγούδησε ή ...μοιρολόγησε για ουρανούς που ποτέ δεν θ' ανοίξουν!!
Όσο για το ΑΓΑΠΩ... δυστυχώς ετελείωσε!!!!