Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2013

Τά'μαθες τα νέα Παύλε Φύσσα; Φυσά αέρας δημοκρατίας στη μνημονιακή Ελλαδίτσα


Η γενιά που δήθεν σε κλαίει, είναι η ίδια που κάτω πέφτει και χορεύει στο τσίρκο της «παραλογίας» για να τους φτιάξει το κέφι, καθώς της βαράν το ντέφι… οι φιλοκερδείς αδικητές. Νεκρή γενιά• δεν αγανακτεί•  δεν δακρύζει για εσένα – το κουφάρι της θρηνεί!

Εγώ δεν σε κλαίω, φίλε – σιγά μην κλάψω… Έχω μάθει να κλαίω τους νεκρούς, όχι τους αθάνατους! Και νεκροί είναι όσοι αγνοούν τα λόγια του ποιητή P. Neruda: «Αποφεύγουμε το θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός / χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.»



Είδα που σε πουλούσαν κρεμασμένο στη φυλλάδα. Στο μυαλό μου άρχισαν να δουλεύουν οι συμβολισμοί. Κάπου είχα ξαναδεί φωτογραφία με ματωμένη αγκαλιά• προφητική εικόνα… Έκανα υποθέσεις για το όνομα της κοπέλας που σε αγκάλιαζε ενώ ψυχομαχούσες: Νίκη, Νέμεση, Χαρά, Αγνή, Ζώη, Ημέρα, Ειρήνη, Ελλάδα, Ελπίδα ή μήπως Αγάπη… μα, αν το όνομά της ήταν Αγάπη τότε θα την έλεγαν και Ελευθερία
ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ
http://enomenoiblogers.blogspot.com

Δεν υπάρχουν σχόλια: