Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ (ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΛΕΛΗ)

Τάχα να φταίει ο πόλεμος και τα παιδιά που κλαίνε; 

Οι βόμβες που σφυρίζουνε σαν ουρλιαχτά μωρού;

 Να 'ναι τα άψυχα κορμιά που την ψυχή του καίνε; 

Να 'ναι οι φωνές των όπλων και του σπαραγμού; 

Ή μήπως βλέπει πώς γερνά στα χέρια μας η πλάση, σαν κακοφορμισμένη πώς μολύνεται πληγή; 

Πώς όσα η φύση θαυμαστά σαν μάνα που 'χει πλάσει κατασπαράζουμε με ζήλο κι αλαζονεία περισσή; 

Μήπως ακόμα άραγε το εφήμερο έχει νιώσει;

 Πώς ξεγλιστρά σαν άνεμος στα χέρια μας η ζωή; 

Κι ίσως ακόμη για καθέναν μας να το 'χει μετανιώσει, που για τριάντα αργύρια πουλάμε τη στιγμή. Ειν' όμορφος ο ουρανός και το φεγγάρι ξέρει πως τη γαλήνη που 'χει όταν το σύμπαν ησυχάζει

 κι όταν η θάλασσα γροικά ν' ακούσει ενα αστέρι,

 μ' όλους τους θησαυρούς της γης κανείς δεν τ' αγοράζει.